17/05/2022 - Blog

Over wolken en wat er nog voorbijkomt op een dinsdagmiddag in mei

'Nu doe ik het wéér.'
'Wat?' Mijn vriendin klinkt afwezig.
'Dingen uitstellen. Nadenken over een onderwerp voor mijn blog.'
'Mmm.'
'Morgen moet ie af zijn,' probeer ik. 'En ik weet niet eens waarover ik het wil hebben.'
'Oh jo-ho.'
'Jij een idee?', vraag ik. Maar ik weet al dat de kans op input even klein is als een zeldzame zwarte diamant krijgen voor je vijftigste verjaardag.

Mijn lief dan maar


'If they're brown, they can drown,' zegt mijn Iraniër terwijl hij in een volkorenboterham met een plakje Flandrien hapt.
Ik denk dat ik hem niet goed versta. 'Wát zeg je?'
'Schrijf over de vluchtelingen. Waarom iedereen de Oekraïners helpt en de Syriërs of de Afghanen het zélf mogen uitzoeken. Daar lees je nergens iets over.'
Oei. Gevaarlijk terrein. Zo meteen begint ie een monoloog van een half uur over het aangeboren racisme van de Europeanen. Terwijl ik vandaag meer in de mood ben voor een vaudeville dan voor drama.
'Iederéén heeft het daarover,' lieg ik.

Gelukkig wandelt Gucci net de keuken binnen. Ze dropt een pimpelmeesje op de mat, strekt zich uit en kijkt me met half dichtgeknepen ogen aan. Je zou bijna denken dat ze lacht.
'Eén kat gered. Tien vogels dood...,' zegt mijn lief.
Het vogellijkje ziet eruit als een speldenkussen. Ik verdwijn ermee naar buiten. Even uit de buurt blijven.

Mijn coach suggereert dat ik iets schrijf over mijn cursus voor junior copywriters


'Je bent er bijna,' zegt ze.
'Nog lang niet,' denk ik, terwijl ik voor de zevenenzestigste keer Humee Hum Brahm Hum meehum, mijn mantra voor inspiratie en authentieke communicatie.

Het concept ligt er. De inhoudstafel is klaar. Mag ook wel, na drie maanden. Nu nog pitchen. Maar hé, dat is voor volgende week.

Bon, nu weet ik nóg niet waarover dit blog gaat


'Over seks. Leest iedereen graag,' appt een collega. 'In De wereld van Sofie ging het over de vulva.' *smiley*
Toch maar niet. Wat is dat met die fascinatie voor vulva's? Ik las onlangs de column van Mulders in Knack. Hij schreef dat er in 2019 liefst 164.667 labiareducties zijn uitgevoerd in België. 'Ik zou me ook laten opereren als het er vanonder als een sjaaltje uitzag,' stond er.

Dáár vergat ik het helemaal over te hebben met mijn gyn


Vorige week ging ik voor het eerst sinds corona op controle. Zijn praktijk is in Antwerpen. Een ideaal excuus voor een vrije dag en een ommetje langs de antiekwinkels in de Hoogstraat, de tentoonstelling van Bertien Van Manen in het FOMU en een glas Malbec op de Vrijdagmarkt. Maar eerst de gyn dus.

Hij checkt mijn borsten, neemt een uitstrijkje en bekijkt mijn baarmoeder en eierstokken. Ik kijk mee op het scherm en zie koraalpoliepen en clownvisjes in de Rode Zee.
'Uw baarmoeder ziet er prima uit. Maar uw eierstokken zijn een mess. Drie cystes rechts, twee links.'
Ze lijken op puistjes. Zou uitknijpen een optie zijn? Ik vraag: 'Is dat erg?'
'Uw hormonen zijn fucked up,' antwoordt hij. 'Geen last van?'

Ik moet denken aan wat Jill Peeters zei in Touché:

'Ik kijk omhoog en ik zie wolken die er vroeger niet waren.'


Als ex-weervrouw wéét ze dat de juiste verhouding cruciaal is om de temperatuur op aarde in balans te houden. Met te veel CO2 in de atmosfeer wordt het straks véél te warm om leefbaar te zijn.

'Een tropische depressie evolueert in amper 74 uur tot een orkaan categorie 4,' zei Jill. 'En dan is de ravage niet te overzien.'

Met mijn hormonen is het ook zoiets. 

De balans is zoek. En dan krijg je cumulonimbussen. Volgens mijn gyn is het op te lossen met de pil (voorlopig niet, dankjewel). Voor het klimaat is er helaas géén quick fix, besef ik.

Maar goed, ik ging het luchtig houden.

'Schrijf iets positiefs. Al die negatieve verhalen. We willen ook eens lachen.'


Dat zei Anne, toen ik 670 woorden geleden zuchtte dat ik geen onderwerp had.






© 2022 Felixthehumancat - Annick Van Broeck / Delen, good karma. Kopiëren zonder bronvermelding, bad karma (en een teek)

Disclaimer: deze post bevat geen gesponsorde content of product placements