17/11/2020 - Blog

Waarom autorijden moeilijker is dan Rachmaninoff 3 - je zou van minder crashen

'Stop.'
'Híer?'
'Hier ja.'

Mijn ex klinkt geïrriteerd. We zijn onderweg van Antwerpen naar Hasselt. Het is zondagvoormiddag. Er is amper verkeer op de E313. Ik parkeer op de pechstrook. Hij stapt uit. Hij loopt rond onze lichtgrijze Colt. Hij opent mijn portier.

'Uitstappen. Ik rijd.'

Ik heb mijn rijbewijs víer dagen.

Mini One - 21 november 2006

'Ik neem ontslag,' zeg ik tegen mijn vriend.
Het reclamebureau waar ik junior copywriter ben, verhuist.

'Are you mad?'

Ik denk: elke dag over de ring naar Anderlecht? Dáár moet je gek voor zijn. Wat anderen doodgewoon vinden, is voor mij een struggle. Schakelen, filerijden, afstanden inschatten, anticiperen op andere weggebruikers.

In de auto voel ik me als David Helfgott die het pianoconcert No. 3 in D mineur van Rachmaninoff speelt.

Ik heb veel gemist de voorbije 25 jaar. Omdat ik niet durf rijden en omdat ik niet kan parkeren.
De legendarische reclamefeestjes in het Casino van Knokke. The Second Detail van William Forsythe door het Ballet de l'Opéra de Lyon in Charleroi. De 20-jarige reünie van Antwerpen 93, Culturele Hoofdstad van Europa: mijn ex-collega's kwamen uit Amsterdam, Toronto, Rome en Boedapest.

De vrachtwagen - voorjaar 1985

Mijn vader zit aan de eiken eettafel. Hij drukt de hoorn van de RTT-telefoon tegen zijn rechteroor. Hij krult de draad rond zijn wijsvinger. Ik kijk hoe hij zijn lippen op elkaar perst. Hij zegt niets. Hij huilt.

Zijn beste vriendin is vanmorgen verongelukt. Haar auto is in de gracht naast de steenweg beland. De vrachtwagen viel er bovenop. Mijn vader werd mee verpletterd.

De Toyota Carina II - 11 november 1993

Mijn vader werkt zijn rijtje tics af. Hij schraapt zijn keel. Hij trekt zijn das recht. Veel kans dat er al een Duvel koud staat voor straks. Na een paar pogingen krijg ik de metallicblauwe Toyota in achteruit. Ik laat de koppeling los. We rijden de oprit af.

Ons papa reikt naar het stuur en corrigeert mijn bewegingen. 'Anders zit ge met uw spiegel tegen de muur.'

Op straat trap ik het gaspedaal stevig in. De Toyota schíet vooruit.
'Miljáár.' Mijn vader vloekt.

Ik mis de eerste zijstraat rechts. En zo dus ook de witte Polo van madame Guiette. Ze kan nog nét stoppen.

Ik schakel, maar ik vergeet te ontkoppelen. De Toyota valt stil. De Golf achter ons claxonneert venijnig.

De Mini One - 3 september 2002

Voor onze deur op de Jetselaan staat een zwarte Mini One. Mijn droomauto. Het angstzweet breekt me uit. Ik heb al twee jaar niet meer gereden. Ik kijk mijn nieuw lief in paniek aan.

'Don't worry about it.' Hij lacht. Hij geeft me de sleutel. 'You drive.’

De Mini Countryman - 21 september 2020

Ik rijd de E40 op. Harmonicafile. Maar hé, no worries, ik rijd met een automatic.

In Groot-Bijgaarden glijden we als een colonne metaalslakken de Brusselse ring op. Ik sms Anne dat ik wat later aankom.

Ik neem de juiste afrit. Licht eufeurisch bereik ik Lier.
Nog 500 meter en ik ben er. Turn left. Turn right. Turn right.

Sh*t, da's een smal straatje.
Oh f*ck. Drie donkergroene voetgangerspaaltjes.

Ik moet achteruit. Er staat al een meneertje te kijken.
Niks aan de hand. De Mini heeft een achteruitrijcamera.

Biep biep biep.

Ik zit wel héél dicht bij die fietsen.

Bieeeeeeeeeeep.

Oei. Heb ik ze geraakt? Nét niet. Oef.

Met een knalrode kop rijd ik achteruit de steeg uit. Het meneertje staat nog altijd te kijken. Ik roep uit mijn raam alsof ik elke ochtend straatjes inrijd om ze dan weer achteruit uit te rijden: 'De parking aan de Gasthuisvest. Weet u hoe ik er geraak?'

Twee minuten later plug ik de Mini in de laadpaal. Ik stap triomfantelijk door het oude stadscentrum.

Nu Anne's huis nog vinden.

Disclaimer: deze post bevat geen gesponsorde content of product placements